Klauzula VPN w Utah jest zablokowana, na razie: co zmienia zabezpieczenie w sprawie Aylo, a czego nie

Aktualizacja, 6 października 2026: orzeczenie, na które czekał ten artykuł, nadeszło, i to miesiąc wcześniej. 24 września sędzia David Barlow z Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych dla Okręgu Utah uwzględnił wniosek Aylo o zabezpieczenie tymczasowe wobec klauzuli domniemanej lokalizacji, czyli tej części SB 73, która uznawała użytkownika VPN fizycznie obecnego w Utah za odwiedzającego z Utah niezależnie od tego, jaki adres IP widziała strona. Jego rozumowanie mieści się w dwóch jego własnych zdaniach: nowelizacja „wymaga od podmiotów takich jak Aylo doskonałej geolokalizacji użytkowników ich stron, aby uniknąć odpowiedzialności”, a „bezsporne jest, że doskonała geolokalizacja nie jest obecnie możliwa”.

Zabezpieczenie jest węższe, niż sugeruje większość omówień, a daty, które liczyły się we wrześniu, nie liczą się już wcale. Ten artykuł został zaktualizowany w całości: co sędzia zablokował, czego zablokować odmówił, co nadal obowiązuje dziś w Utah i czego stanowa reguła 95% skuteczności wykrywania miała wymagać od stron internetowych.

Gdy ten tekst ukazał się po raz pierwszy 3 września, newsem była data, która znaczyła mniej, niż twierdziły nagłówki. Gizmodo i inni donosili, że tego dnia wejdzie w życie pierwsza amerykańska ustawa wymierzona w korzystanie z VPN. W rzeczywistości SB 73 obowiązywała od 6 maja 2026 roku, a 3 września był tylko datą wygaśnięcia sądowego rozejmu: obietnicy Utah, że nie będzie egzekwować klauzuli VPN wobec jednej firmy, Aylo, operatora Pornhub, dopóki sędzia rozpatruje skargę spółki. Ten rozejm przedłużono 27 sierpnia i skończył się on w chwili, gdy zapadło orzeczenie.

Oto co mówi ustawa, kogo wiąże, co postanowił sąd i co to wszystko oznacza dla osoby korzystającej z VPN.

Czy ustawa VPN w Utah weszła w życie 3 września?

Nie. Zamieszanie bierze się z pomylenia dwóch dokumentów.

Pierwszym jest sama ustawa. SB 73, Online Age Verification Amendments, została zgłoszona przez senatora Calvina Musselmana i reprezentanta Steve’a Eliasona, a podpisana przez gubernatora Spencera Coxa 19 marca 2026 roku. Sekcja 22 uchwalonej ustawy określa datę wejścia w życie: 6 maja 2026 roku, z kilkoma przepisami podatkowymi obowiązującymi od 1 października. Zapis o VPN znajduje się w sekcji 14, która zmienia Utah Code 78B-3-1002, i nosi datę 6 maja jak wszystko inne.

Drugim dokumentem jest wspólne oświadczenie stron złożone w sądzie federalnym 27 kwietnia 2026 roku, pięć dni po tym, jak Aylo wniosło pozew. Wydział Ochrony Konsumentów Utah i Departament Handlu Utah zgodziły się w nim wstrzymać egzekwowanie „przepisu o domniemanej lokalizacji” wobec Aylo i jego spółek powiązanych „do 3 września 2026 roku, czyli 120 dni po dacie, w której przepis miał pierwotnie wejść w życie”. Aylo ze swojej strony zobowiązało się nie zmieniać obecnego geoblokowania w Utah, co oznacza, że Pornhub i strony siostrzane pozostaną zablokowane dla adresów IP z Utah, tak jak od 2023 roku.

Stąd właśnie bierze się data 3 września. Nigdy nie była datą wejścia w życie. Była terminem wygaśnięcia obietnicy nieegzekwowania złożonej jednej stronie postępowania. A według akt sądowych 27 sierpnia strony złożyły kolejne „wspólne oświadczenie o przedłużeniu nieegzekwowania”, które sąd przyjął do wiadomości następnego dnia. Jak podał XBIZ 28 sierpnia, przedłużenie obowiązuje do 22 października 2026 roku lub do chwili, gdy sąd rozstrzygnie wniosek Aylo o zabezpieczenie tymczasowe, w zależności od tego, co nastąpi wcześniej. Oświadczenie uzasadnia dodatkowy czas trwającym w Utah procesem legislacyjnym: „ten okres dalszego wstrzymania pozwala powodom uczestniczyć w procesie stanowienia przepisów bez groźby odpowiedzialności w międzyczasie”.

Prawdziwe zdanie było więc dłuższe, niż pozwala nagłówek. Klauzula VPN stała się prawem w maju, na papierze obowiązywała każdą objętą stronę poza Aylo i nigdy, na ile pokazuje publiczny rejestr, nie była wobec nikogo egzekwowana w związku z ruchem VPN. Od 24 września jest tymczasowo zawieszona. Postanowienie udziela zabezpieczenia wobec samego przepisu, nie zawężając jego treści do powodów, a Electronic Frontier Foundation odczytuje je tak, że zdejmuje ono klauzulę ze stołu, dopóki zabezpieczenie obowiązuje.

Czego SB 73 naprawdę wymaga i od kogo?

Utah wymaga weryfikacji wieku na stronach dla dorosłych od 2023 roku. SB 73 przebudowuje ten system: dodaje publiczne egzekwowanie przez Wydział Ochrony Konsumentów obok istniejącego prywatnego prawa do pozwu, dodaje grzywny, tworzy podatek akcyzowy od objętych stron i dodaje dwa akapity o VPN. Te dwa akapity w uchwalonym tekście brzmią następująco.

Zasada domniemanej lokalizacji, nowy ustęp (3) w 78B-3-1002: „Osobę uznaje się za uzyskującą dostęp do strony internetowej z tego stanu, jeśli osoba ta faktycznie znajduje się w tym stanie, niezależnie od tego, czy korzysta z wirtualnej sieci prywatnej, serwera proxy lub innych środków w celu ukrycia lub zafałszowania swojej lokalizacji geograficznej, tak aby wyglądało, że uzyskuje dostęp do strony z miejsca poza tym stanem”.

Zakaz ułatwiania, nowy ustęp (4): objęta strona „nie może ułatwiać ani zachęcać do korzystania z wirtualnej sieci prywatnej, serwera proxy lub innych środków w celu obejścia wymogów weryfikacji wieku”, w tym poprzez udostępnianie „instrukcji, jak używać wirtualnej sieci prywatnej lub serwera proxy do uzyskania dostępu do strony” lub „środków umożliwiających osobom w tym stanie obejście geoblokowania lub blokady”.

Obie zasady są skierowane do „podmiotu komercyjnego prowadzącego stronę internetową, która zawiera znaczną część materiałów szkodliwych dla nieletnich”. Znaczna część ma swoją liczbę: ponad 33 1/3 procent wszystkich materiałów na stronie. Strona, która pozycjonuje się jako głównie dla dorosłych lub używa domeny o tematyce dla dorosłych, jest domniemywana jako przekraczająca tę granicę.

Kary są wymierzone w ten sam podmiot. Na mocy nowej sekcji 78B-3-1004 dyrektor Wydziału może nałożyć grzywnę administracyjną do 2 500 dolarów za każde naruszenie, a sąd może dodać karę cywilną do 2 500 dolarów za naruszenie, przepadek korzyści, nakazy sądowe i odszkodowanie za rzeczywiste szkody, plus do 5 000 dolarów za naruszenie za zignorowanie nakazu. Sekcja 78B-3-1002(6) zwalnia dostawców usług internetowych, wyszukiwarki i dostawców chmury za samo przenoszenie ruchu, a ustęp (5) zwalnia rzetelne treści informacyjne i pożytku publicznego.

Zwróć uwagę na to, czego brakuje. Nie ma definicji „użytkownika VPN”, nie ma obowiązku nałożonego na dostawcę VPN i nie ma grzywny, wykroczenia ani odpowiedzialności cywilnej dla osoby, która łączy się przez VPN. Wersja do cytowania: ustawa SB 73 w Utah nie reguluje użytkowników VPN; reguluje strony internetowe, uznając, że odwiedzający fizycznie obecny w Utah liczy się jako odwiedzający z Utah niezależnie od tego, jaki adres IP widzi strona.

Czy korzystanie z VPN w Utah jest teraz nielegalne?

Nie, i nie było też 6 maja. Każdy operatywny przepis SB 73 wskazuje podmiot komercyjny jako stronę obciążoną obowiązkiem. Mieszkaniec Salt Lake City, który włącza VPN, by korzystać z hotelowego Wi-Fi, połączyć się z siecią firmową, uniemożliwić dostawcy internetu profilowanie swojego przeglądania albo oglądać domową subskrypcję w podróży, nie zrobił niczego, czego ustawa dotyczy.

Ustawa zmienia natomiast ekspozycję strony internetowej. Przed SB 73 objęta strona mogła argumentować, że odwiedzający przychodzący z holenderskiego lub kanadyjskiego adresu IP był, na jej potrzeby, w Holandii lub Kanadzie. Teraz Utah mówi, że strona ponosi odpowiedzialność, jeśli ten odwiedzający faktycznie był w Utah. Czy strona może to wiedzieć, to kolejne pytanie, i to o nie toczy się cała sprawa.

Skąd strona ma wiedzieć, że jesteś w Utah, jeśli używasz VPN?

W dużej mierze nie może, i dlatego krytyka SB 73 płynie z bardzo różnych stron.

Electronic Frontier Foundation nazwała blokowanie adresów VPN „techniczną zabawą w whack-a-mole, której prawdopodobnie żadna firma nie wygra”, zauważając, że dostawcy VPN nieustannie dodają adresy i nie istnieje żadna kompletna lista blokad. Lia Holland z Fight for the Future, cytowana w maju przez KUER, ujęła to dosadniej: ustalenie, skąd przegląda sieć użytkownik renomowanego VPN, jest „dosłownie niemożliwe z założenia”. NordVPN, zapytany przez Gizmodo, określił ustawę jako „pułapkę odpowiedzialności”, w której „platformy ponoszą realne ryzyko finansowe za niepowodzenie w zadaniu technicznym, którego nikt obecnie nie potrafi wykonać niezawodnie”.

Przyczyny techniczne nie budzą kontrowersji. Geolokalizacja IP to komercyjne wnioskowanie oparte na danych o routingu i rejestrach, a nie pomiar tego, gdzie stoi urządzenie, i na poziomie stanu bywa rutynowo błędna nawet dla zwykłych połączeń. Wykrywanie VPN i proxy opiera się na listach znanych adresów wyjściowych, które nie nadążają za rzeczywistością. A te same sygnały, które wskazują konsumencki VPN, wskazują też sieci firmowe, sieci uniwersyteckie, operatorów komórkowych kierujących ruch przez bramy poza stanem oraz funkcje prywatności wbudowane w popularne przeglądarki. Strona, która blokuje wszystko, co wygląda jak VPN, blokuje dużą część uprawnionych odwiedzających, w Utah i wszędzie indziej.

To argument Aylo w jednym zdaniu: jedynym sposobem, by mieć pewność zgodności z prawem w Utah, jest weryfikacja wieku wszystkich i wszędzie, co według słów firmy przed sądem odstraszyłoby do 80 procent jej klientów, albo blokowanie każdego, kto mógłby przypuszczalnie być w Utah. Odpowiedź senatora Musselmana, cytowana przez KUER, brzmi, że „SB 73 dotyczy odpowiedzialności” i że strony mogą weryfikować wiek lub potwierdzać lokalizację, „zachowując jednocześnie opcje szyfrowania dla użytkowników”.

Sąd odnotował już, jak daleko ten spór faktycznie sięga, a mianowicie: niedaleko. Z postanowienia: „Prawo wymaga doskonałej geolokalizacji, lecz strony zgadzają się, że obecny postęp technologiczny nie pozwala podmiotowi doskonale (1) wykrywać użytkowników VPN/proxy ani (2) ustalać, skąd wszyscy ci użytkownicy VPN/proxy łączą się ze stroną”. Utah i Aylo spierały się w tej sprawie o wszystko inne. O to nie.

Własna odpowiedź Utah nadchodziła w drodze przepisów wykonawczych, a ich tekst jest już publiczny. Proponowane przez Wydział przepisy R152-78B, opublikowane w Utah State Bulletin 1 września, definiują „zaciemnianie geolokalizacji” jako VPN, serwer proxy lub inną technologię maskującą położenie urządzenia i precyzują, co oznacza „komercyjnie rozsądne” wykrywanie: system obliczony na rozpoznawanie z co najmniej 95% dokładnością, czy odwiedzający jest w Utah, obok osobnego standardu 95% dla rozpoznawania, czy odwiedzający jest nieletni. Strony mogą analizować „sygnały ukryte”, a przepisy wymieniają dwa: opóźnienie połączenia oraz ustawienie strefy czasowej urządzenia lub przeglądarki. Odwiedzający oznaczony jako zaciemniający dostaje menu z trzema opcjami: udostępnić lokalizację urządzenia, by potwierdzić, że nie jest w Utah, wyłączyć zaciemnianie i zweryfikować wiek, jeśli jest, albo po prostu zweryfikować wiek. Własne szacunki kosztów Wydziału wynoszą od 0,01 do 0,12 dolara za jedną kontrolę wieku i około centa na odwiedzającego za sprawdzenie lokalizacji.

Zestaw to z orzeczeniem, a historią stanie się chronologia. Ustawa w swoim brzmieniu żądała doskonałości; przepisy, które miały zmiękczyć doskonałość do celu 95%, dotarły do sądu za późno. Przypis 73 postanowienia mówi to wprost: ponieważ projekt przepisów pojawił się po wymianie pism i rozprawie, „sąd nie bierze go tutaj pod uwagę”. Okres uwag zamknięto 1 października, a EFF złożyła stanowisko sprzeciwu. Biuletyn wskazuje 8 października jako najwcześniejszą datę, od której przepisy mogą nabrać mocy, do chwili tej aktualizacji nie pojawiło się żadne zawiadomienie nadające im moc, a ich przepisy lokalizacyjne wdrażają teraz klauzulę, którą sąd federalny zawiesił.

Co orzekł sędzia Barlow 24 września?

Aylo Freesites i Aylo Group wniosły pozew 22 kwietnia 2026 roku do Sądu Okręgowego Stanów Zjednoczonych dla Okręgu Utah, sprawa 2:26-cv-00340, przeciwko Wydziałowi Ochrony Konsumentów, jego dyrektor Katie Hass, Departamentowi Handlu i jego dyrektor wykonawczej Margaret Busse. Sprawę prowadzi sędzia David Barlow. Pozew jest wymierzony konkretnie w przepis o domniemanej lokalizacji i argumentuje, jak podaje Deseret News, że klauzula „przekształca to, co nominalnie jest regulacją Utah, w faktyczny globalny nakaz”, z naruszeniem konstytucyjnych ograniczeń stanowej regulacji handlu międzystanowego i zagranicznego.

Aylo nie kwestionuje weryfikacji wieku jako takiej. Sąd Najwyższy rozstrzygnął tę kwestię w czerwcu 2025 roku w sprawie Free Speech Coalition przeciwko Paxtonowi, utrzymując w mocy teksańską ustawę o weryfikacji wieku. Roszczenie Aylo jest węższe: stan może wymagać kontroli wieku dla swoich mieszkańców, ale nie może obciążać zagranicznej firmy odpowiedzialnością za odwiedzających, których nie ma jak niezawodnie umiejscowić w tym stanie.

24 września 2026 roku to węższe roszczenie wygrało, na jednej ze swoich dwóch podstaw. W 40-stronicowym uzasadnieniu sędzia Barlow uznał, że klauzula domniemanej lokalizacji prawdopodobnie narusza uśpioną klauzulę handlową (dormant Commerce Clause), konstytucyjne ograniczenie regulowania przez stany handlu poza ich granicami, zarówno jako bezpośrednia regulacja działań poza stanem w linii orzeczniczej Dziesiątego Okręgu ACLU przeciwko Johnsonowi, jak i w teście ważenia z wyroku Pike. Ilustracja sądu to ta, którą warto zapamiętać: Aylo ma w USA około 28 milionów odwiedzających miesięcznie, a skoro ustawa żąda pewności, której nie zapewni żadne narzędzie, jedyną bezpieczną drogą byłaby weryfikacja wszystkich, niezależnie od tego, czy siedzą w Salt Lake City, czy w Honolulu. Ustawa Utah, która zmusza firmę do traktowania każdego Amerykanina jak potencjalnego mieszkańca Utah, reguluje, uznał sąd, cały kraj.

Prokurator generalny Utah przekonywał, że stan zawsze żądałby jedynie rozsądnych starań geolokalizacyjnych, nie doskonałych. Sąd przyjął to jako szczere i prawnie bez znaczenia: ustawa nie zawiera kwalifikatora rozsądności, wczytanie go wymagałoby „przepisania, a nie tylko reinterpretacji”, a sąd musi oceniać tekst uchwalony przez legislaturę, nie politykę egzekwowania proponowaną przez prokuratora generalnego. Aylo ze swojej strony powiedziało sądowi, że gdyby prawo było napisane tak, jak broni go prokurator generalny, „nie byłoby nas tutaj”. Ta wymiana to najczytelniejsza mapa tego, co dalej: jednowyrazowa poprawka legislacyjna, jakaś forma słowa „rozsądny”, prawdopodobnie zakończyłaby spór.

Orzeczenie nie jest pełnym zwycięstwem, a większość relacji to spłaszczyła. Sędzia Barlow odrzucił odrębny zarzut Aylo, że klauzula jest niedopuszczalnym ustawodawstwem eksterytorialnym, nie rozstrzygnął zarzutu z klauzuli handlu zagranicznego (Foreign Commerce Clause) i odmówił wnioskowi Aylo o zawieszenie także ogólnego obowiązku weryfikacji wieku wobec odwiedzających, którzy wydają się być poza Utah: „Tego środka nie można udzielić”. Zabezpieczenie jest tymczasowe, nie jest wyrokiem końcowym, i obejmuje jeden ustęp jednej ustawy.

Jeszcze jeden fragment zasługuje na zacytowanie, bo sądy federalne rzadko mówią to tak wprost. W części opisowej postanowienie zauważa, że VPN i narzędzia chroniące prywatność lokalizacji mają „całkowicie uprawnione zastosowania”, i je wylicza: zabezpieczanie komunikacji w sieciach publicznych, uniemożliwianie stronom zbierania danych osobowych i obchodzenie cenzury opresyjnych rządów. To zdanie figuruje teraz w publicznych aktach pierwszej amerykańskiej sprawy o ustawę wymieniającą VPN z nazwy.

Chronologia, według akt sądowych i pism stron:

Co faktycznie obowiązuje dziś w Utah?

To pytanie, na które nagłówki odpowiadają najgorzej, więc oto odpowiedź przepis po przepisie, według stanu na tę aktualizację:

Z tej tabeli wynikają dwie rzeczy. Dla osoby z VPN orzeczenie nie zmienia niczego, bo nic w ustawie nigdy jej nie dotyczyło. Dla objętych stron egzekwowalne obowiązki są dziś tymi samymi obowiązkami weryfikacji wieku, które istnieją w mniej więcej połowie kraju, minus ta jedna klauzula, która czyniła Utah wyjątkiem. Czy Aylo zniesie teraz swoją dobrowolną blokadę Utah, obowiązującą od 2023 roku, to decyzja biznesowa, której firma nie ogłosiła; oświadczenie, które zamrażało jej geoblokowanie, skończyło się wraz z orzeczeniem.

Które inne stany kopiują podejście Utah?

Weryfikacja wieku na stronach dla dorosłych jest już w Stanach Zjednoczonych normą. Age Verification Providers Association naliczyło co najmniej 25 stanów, które uchwaliły takie ustawy według stanu na luty 2026 roku, a zestawienia aktualizowane latem podają liczbę jeszcze wyższą. Utah było drugim stanem, z ustawą, która weszła w życie 3 maja 2023 roku i skłoniła Pornhub do zablokowania całego stanu dwa dni wcześniej. Google Trends pokazało, że wyszukiwania hasła VPN w Utah wystrzeliły do szczytowej popularności we wczesnych godzinach 2 maja 2023 roku, jak wtedy donosił Newsweek. Ten epizod, bardziej niż cokolwiek innego, wyjaśnia, dlaczego ustawa z 2026 roku w ogóle wspomina o VPN.

Kopiowanie klauzuli VPN to inna sprawa, a orzeczenie z 24 września właśnie sprawiło, że trudniej je polecać. Ustawodawcy w Michigan zaproponowali w 2025 roku pójście znacznie dalej, z projektem, który wymagałby od dostawców internetu całkowitego blokowania ruchu VPN; utknął on w komisji. Projekt ustawy o weryfikacji wieku w Wisconsin pierwotnie zawierał zapis o VPN, który usunięto w lutym 2026 roku, zanim gubernator zawetował ustawę w kwietniu. Pozew Aylo stwierdza, że żaden stan nie uchwalił wcześniej klauzuli domniemanej lokalizacji, a my nie znaleźliśmy żadnej innej uchwalonej ustawy w USA, która wymienia VPN. Legislatury obserwujące sprawę mają już odpowiedź: pierwsza klauzula domniemanej lokalizacji nie przetrwała pierwszego wniosku. Postanowienie szkicuje nawet, co by przetrwało: ustawę, która żąda rozsądnych starań geolokalizacyjnych zamiast doskonałych. Należy się spodziewać, że następna runda pisania projektów, w sesji Utah w 2027 roku i gdzie indziej, użyje tego słowa. Kalifornia tymczasem obchodzi problem z drugiej strony: jej Digital Age Assurance Act, obowiązujący od stycznia 2027 roku, każe systemowi operacyjnemu przekazywać aplikacjom zadeklarowany przez rodzica przedział wiekowy, a to podejście nie potrzebuje geolokalizacji IP i o VPN w ogóle nie wspomina.

Co powinien zrobić ze swoim VPN ktoś mieszkający w Utah?

Nic, w tym sensie, że nie spadł na Ciebie żaden obowiązek i żaden nie jest proponowany. Kilka praktycznych uwag jednak, bo skutki uboczne takich ustaw odczuwają zwykli użytkownicy, a nie strony, w które są wymierzone.

1. Zostaw VPN włączony do tego, do czego służy. Szyfrowanie w publicznym Wi-Fi, stabilny adres IP do logowań bankowych i służbowych oraz bariera między Twoim przeglądaniem a dostawcą internetu pozostają nietknięte. Jeśli chcesz pobliski punkt wyjścia, Le VPN prowadzi serwer w Salt Lake City obok innych lokalizacji w USA, więc połączenie z Utah może pozostać w Utah.
2. Spodziewaj się, że więcej stron będzie kwestionować ruch VPN, wszędzie. Racjonalną reakcją na zasadę odpowiedzialności bez niezawodnego wykrywania jest nadmierne blokowanie. Jeśli strona, która nie ma nic wspólnego z Utah, zaczyna odrzucać Twoje połączenie VPN, to rozprzestrzeniający się odruch zgodności z przepisami, a nie znak, że Twój VPN robi coś złego. Zwykle wystarczy zmiana serwera.
3. Nie traktuj ustawy jak zagadki do rozwiązania. SB 73 zakazuje objętym stronom uczenia odwiedzających, jak omijać kontrole wieku, i ten artykuł nie zrobi tego za nie. Weryfikacja wieku dla treści dla dorosłych jest zgodna z konstytucją i zostanie na stałe; otwarte pytanie w Utah dotyczy tylko tego, kto ponosi ciężar, gdy narzędzia nie potrafią ustalić, gdzie ktoś jest.
4. Obserwuj okno apelacyjne i sesję 2027 roku, nie 22 października. Daty, które ten artykuł kiedyś kazał Ci śledzić, są już zużyte: orzeczenie zapadło 24 września i uczyniło termin rozejmu z 22 października bezprzedmiotowym. Żywe pozostaje to, czy Utah złoży apelację do Dziesiątego Okręgu, zanim około 26 października zamknie się jego mniej więcej 30-dniowe okno, czy Wydział sfinalizuje przepisy R152-78B teraz, gdy ich lokalizacyjna połowa wdraża zablokowaną klauzulę, i czy legislatura przepisze ustawę ze standardem rozsądności, gdy zbierze się pod koniec stycznia.

Jeśli chcesz szerszej mapy tego, gdzie VPN jest ograniczany, a gdzie po prostu regulowany, obejmuje ją nasz przewodnik po legalności VPN w 2026 roku, kraj po kraju, a nasza strona o Stanach Zjednoczonych wymienia lokalizacje serwerów w USA. Jako europejską paralelę: francuski regulator przeszedł w zeszłym roku bardzo podobną batalię o kontrole wieku na stronach dla dorosłych; opisaliśmy, jak to się rozegrało, łącznie z tą samą dynamiką nadmiernego blokowania, którą Utah teraz importuje.

Krótka wersja do przekazania każdemu, kto prześle Ci ten nagłówek: klauzula VPN w Utah regulowała strony internetowe, a nie ludzi, sędzia federalny właśnie ją zablokował, bo żądała doskonałości, której żadna technologia nie zapewni, reszta ustawy stoi, a następne ruchy należą do Utah, w sądzie apelacyjnym albo w przyszłorocznej legislaturze.